Osteopatia Wisceralna
Trochę już poteoretyzowaliśmy na temat terapii wisceralnej, czyli osteopatycznej pracy z narządami wewnętrznymi. Mówiliśmy o założeniach teoretycznych terapii wisceralnej, pracy odruchowej z trzewiami i współzależnościach narządów wewnętrznych z innymi strukturami. Czas przyjrzeć się trochę dokładniej praktycznemu aspektowi osteopatii wisceralnej oraz wynikom badań naukowych w tym zakresie.
Dziś przechodzimy do sedna, czyli do tego jak osteopatia wisceralna wygląda w badaniach naukowych. No właśnie – jak? Wygląda całkiem obiecująco 🙂 Oczywiście potrzebne są kolejne badania z większą grupą badaną, z dokładniej opracowaną metodologią i doborem konkretnych technik itp. Jednak skupmy się na tym co mamy.
Osteopatia Wisceralna a zespół jelita wrażliwego
Zacznijmy od Zespółu Jelita Drażliwego (z ang. Irritable Bowel Syndrome – IBS). Jest to czynnościowa, przewlekła choroba przewodu pokarmowego. Polega między innymi na nawracających zaburzeniach pracy jelit i ich nadreaktywność, które nie są związane ze zmianami strukturalnymi oraz biochemicznymi w organizmie. Przegląd piśmiennictwa Mullera i wsp. z 2014 sugeruje, że osteopatia wisceralna jest obiecującą formą terapii w porównaniu z terapią konwencjonalną. W badaniach zakwalifikowanych do przeglądu, na łącznej grupie 204 pacjentów, wykazano statystyczne różnice na korzyść grupy poddanej terapii osteopatycznej, pod względem: subiektywnej oceny bólu brzuchawg skali VAS (skala wizualno-analogowa), zmniejszonej wrażliwości końcowego odcinka jelita grubego na rozdęcie oraz oceny w kwestionariuszu IBS-SSS (z ang. IBS – Severity Scoring System) mówiącej o ciężkości objawów IBS.
Osteopatia Wisceralna a chroniczne napięcie mięśni w obrębie dna macicy
Osteopatia okazuje się być obiecującą opcją terapeutyczną dla pacjentek cierpiących na chroniczne napięcie w obrębie mięśni dna miednicy. W badaniu pilotażowym z 2016 roku (Sillem i wsp.) stworzono protokół, w którego skład wchodziły m.in. techniki opracowujące przeponę oraz narządy wewnętrzne. Spośród 22 pacjentek, które ukończyły całą terapię wg planu, aż 17 zgłosiło poprawę. Co ciekawe spośród 14 pacjentek z udokumentowaną endometriozą (występowaniu tkanki endometrialnej poza wnętrzem macicy) aż 10 zgłosiło poprawę.
Osteopatia Wisceralna a dyskineza dróg żółciowych
Dyskineza dróg żółciowych, a więc zaburzenie czynności ruchowej dróg żółciowych. Zaburzenia te dotyczą woreczka żółciowego oraz zwieracza Oddiego (miejsce w którym do dwunastnicy uchodzą przewody doprowadzające soki trzustkowe oraz żółć produkowaną w wątrobie). Wg Heineman’a (2014) zastosowanie terapii osteopatycznej może być bezpieczną formą terapii zachowawczej, poprawiającą funkcję dróg żółciowych.
Osteopatia Wisceralna a bóle kręgosłupa
Jedną z częstszych dolegliwości, z którą zgłaszają się pacjenci na całym świecie są niespecyficzne bóle dolnego odcinka kręgosłupa. Brak konkretnej, jednoznacznej przyczyny może rodzić frustrację (w przypadku braku poprawy pomimo stosowaniu konwencjonalnej terapii) ale również daje pole do wykorzystania mniej konwencjonalnych form terapii. Randomizowane badanie z zaślepieniem i grupą kontrolną z 2012 (Tozzi i wsp.) skupiało się na ruchomości nerek (mierzonej pod USG) u pacjentów zarówno symptomatycznych, jak i asymptomatycznych. Okazało się że u pacjentów bólowych ruchomość nerek była zmniejszona. Po terapii osteopatycznej, skupiającej się na jej przywróceniu, odnotowano istotną poprawę w odczuwaniu bólu, mierzonego kwestionariuszem Short-Form McGill Pain Assessment Questionnaire (SF-MPQ).
Również badanie z McSweeney’a z 2012 sugeruje potencjał w terapii bólów dolnego odcinka kręgosłupa, dla pracy wisceralnej. W porównaniu z grupą asymptomatyczną, po terapii nakierowanej na ruchomość esicy (fragment jelita grubego), w grupie badanej odnotowano istotnie mniejszą wrażliwość bólową na ucisk w obszarze mięśni przykręgosłupowych.
Na koniec, pod kątem odporności.
Hodge (2012) sugeruje, że techniki pompy limfatycznej mogą mieć korzystny wpływ na funkcję i sprawność układu limfatycznego, jak również być skutecznym dodatkiem w terapii pacjentów z zapaleniem płuc.
Droga do naukowego ugruntowania osteopatii wisceralnej jest jeszcze długa, jednak wydaję mi się że warto nią podążać. Te przykładowe badania, jak również szereg innych publikacji pokazują możliwości skutecznego włączenia technik pracy z narządami wewnętrznymi, bądź odruchowego na nie oddziaływania, do procesu terapeutycznego. Bo jeżeli jest coś, czego możemy spróbować żeby pomóc naszym pacjentom w pozbyciu się bólu czy poprawie ich zdrowia i funkcjonowania, a jest to bezpieczne, to czemu nie???
Bibliografia:
- Francois Richard „Scientific Evidence in Visceral Osteopathy”
Komentarzy